De oprichting van Miftah kwam voort uit een diepe passie om mensen echt te helpen. Niet oppervlakkig, niet tijdelijk, maar met een aanpak die blijft. Ik zag in mijn omgeving hoe jongeren en gezinnen vastliepen, hoe vragen onbeantwoord bleven en hoe moeilijk het soms is om begeleiding te vinden die écht aansluit bij wie je bent. Dat raakte me. En dus besloot ik mijn passie om te zetten in actie. 

Wat ik merk in mijn werk is dat mensen mij snel vertrouwen, ook in situaties waar dat niet vanzelfsprekend is. Jongeren die muren optrekken, gezinnen die het vertrouwen in hulpverlening zijn kwijtgeraakt, mensen die liever zwijgen dan spreken. Bij mij openen ze zich wel. Dat is geen techniek, dat is gewoon wie ik ben.

Binnen Miftah combineer ik die persoonlijke betrokkenheid met een professionele, cultuursensitieve aanpak. Ik kijk niet alleen naar wat zichtbaar is, maar naar wat er achter het gedrag schuilgaat. De omgeving, het gezin, de ervaringen die iemand met zich meedraagt. Want duurzame verandering begint pas wanneer je het hele plaatje ziet.

Ik spreek jongeren aan op hun verantwoordelijkheid, maar nooit zonder oog voor hun context. Het gezin betrek ik actief, omdat echte stabiliteit alleen ontstaat wanneer het hele systeem meebeweegt.